Une île flottante van Christoph Marthaler

by • 17 februari, 2015 • TekstComments (0)1763

 

‘Sublieme slapstick onder een stoffige stolp’ kopte De Standaard vorige week. En terecht, de regie van Marthaler blonk uit in eerbied voor dit gewaagde genre, maar hij nam ook risico’s. Marthaler werkte uiterst precies met zijn acteurs, ze zijn net als poppen onder zijn leiding. De ene keer verstild en traag net als in een schilderij, de andere keer hysterische hilariteit in de zoekende miscommunicatie met de ander. Dit alles in een uiterste concentratie, zonder één enkele misstap. Dit maakt het spel virtuoos. Het gewaagde aan deze regie is dat, hoewel dit niet gangbaar is voor een slapstick, Marthaler op zoek ging naar de traagheid en de herhaling in de tekstzegging. Hierdoor wordt de voorstelling veel meer dan lachen met de rijkelui, maar voelen we ook de verveling en saaiheid die gepaard gaat met een hoogstaande levensstijl. Toch keek ik ook met een zekere afstand naar dit gebeuren. Het decor is kitsch en voelt als heel ouderwets aan. De spelers zijn zo geregisseerd dat ik geen enkel contact met hen kan maken. Ze zijn net als poppen, niet van vlees en bloed. Aan het einde van de voorstelling twijfel ik. Ik ben onder de indruk van de radicale aanpak van de regisseur, maar ben ik ook geraakt?

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *