The Road to Romeo, Part I: Introductie van Hermes

by • 4 maart, 2016 • Geen categorieComments (0)1666

foto: Angela Fish

“Het komt allemaal mooi samen.”

In de rokersruimte van café Korsakov, maakt Jasper Joris, met een grote grijns op zijn gezicht, het understatement van de week. Hij heeft het over zijn figurantenrol in het theaterwerk van Romeo Castellucci dat over twee weken te zien zal zijn in deSingel. Oresteia II (An Organic Tragedy), een herneming en, naar alle waarschijnlijkheid, bewerking van de productie waarmee Castellucci twintig jaar geleden internationale faam verwierf.

Er heerst nog veel onduidelijk over de exacte invulling van Hermes, de rol die hij zal spelen.

“Vooralsnog weet ik niet veel meer dan dat ik twee scènes heb. In de eerste word ik verondersteld een ezeltje over het podium te begeleiden. In de tweede maak ik contact met enkele andere figuren op het podium maar de aard van deze ontmoetingen zal mij waarschijnlijk pas tijdens de repetitie duidelijk worden.”

Dat de voorstellingen van Castellucci geen hapklare brokken theater zijn, weet iedereen die reeds het voorrecht heeft genoten ze te mogen aanschouwen. De legende (of mythe) wil dat de man zelve alleen geïnteresseerd is in die dingen die hij niet helemaal begrijpt en dit brengt vaak de nodige veranderingen met zich mee van zodra zijn beelden te bevattelijk (voor hem) geworden zijn.

“De mensen hebben hun talent voor bewondering en verwondering verloren.” dixit Jasper. “Tegenwoordig wordt in onze cultuur zo veel moeite gedaan om alles vanaf de eerste blik lees- en kenbaar te maken dat zaken die meer tijd en inzicht vergen (zonder de garantie dat zelfs dan alle geheimen prijsgegeven zullen worden) frustraties en irritatie wekken.”

We komen te praten over het werk van die andere, grote raadselmaker; Jan Fabre. Jasper en ik hebben enkele jaren dezelfde studies gedaan (zij het dat hij succesvoller was dan ik), maar zijn elkaar pas tegengekomen op één van de wilde avonden in Troubleyn. Onze waardering voor de kunstenaar en mens Jan Fabre bestaat er ook voor een deel uit dat zowel zijn werk als persoon niet vanaf de eerste kennismaking vatbaar zijn.

“Ik heb ‘De Macht der Theaterlijke Dwaasheden’ nu vier keer gezien en ik kan nog steeds niet beweren dat ik alles begrepen heb. Dat vind ik er zo geweldig aan.” vertrouw ik hem toe.

Jasper beaamt mijn enthousiasme. Van theater meandert het gesprek naar onze jeugd en ook hier zijn er opmerkelijke gelijkenissen. Jasper is opgegroeid in een gezin waarin, hoewel cultuur niet helemaal wezensvreemd was, de (uit)stap naar theater nooit samen werd gemaakt.

“Het beste wat ik kan zeggen, is, dat ik in ieder geval niet verpest ben door de smaak van mijn ouders.” merkt hij sardonisch lachend op.

Na zijn studie van leerkracht lager onderwijs in Leuven, ging er dus een enorme wereld voor hem open toen hij in het spoor van een vriendin besloot Theater- en Filmwetenschappen te gaan studeren aan de Universiteit Antwerpen. Daar is het voor hem allemaal begonnen.

“Het is heel onwerkelijk dat ik enkele jaren geleden door middel van colleges in contact ben gekomen met het werk van een kunstenaar, in wiens werk ik nu ga figureren. Ik werk momenteel noodgedwongen in een kledingwinkel omdat het geen makkelijke sector is en men mij bij de VDAB nog net niet uitlachte met mijn diploma. Om dan zo’n kans te krijgen, geeft een enorme energiestoot.”

Nu pas wordt mij duidelijk dat Jasper tot op heden geen enkele acteurservaring heeft. Zijn debuut zal hij maken samen met een ezeltje voor een uitverkochte zaal in deSingel. Of hij zenuwachtig is?

“Nog niet. Ik heb al wat podiumervaring opgedaan met mijn muziekgroep, maar dat is toch nog iets helemaal anders. Het is heel moeilijk om zenuwachtig te worden voor iets, waarover je op dit punt nog zo weinig weet. Ik ben opgewonden, ja, en misschien zullen de zenuwen nog wel komen maar dan zal ik klaar zijn om ze met open armen te verwelkomen. De opdracht die ik mezelf heb gegeven, luidt op dit moment: zorg ervoor dat je zo veel mogelijk van deze ervaring kunt genieten. Als het nadien nog iets oplevert dan zou dat mooi zijn, maar ik wil daarover voor mezelf geen onrealistische verwachtingen scheppen. Laat me eerst kennismaken met Romeo en de ezel en alles wat er gebeurt nadat het doek valt, zijn problemen voor dan.”

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *