TEN CHI – TANZTHEATER WUPPERTAL & PINA BAUSCH 14 november 2012

by • 23 november, 2012 • TekstComments (0)1058

Haar haren ogen net zo satijn als de ranke jurk waarover ze op en neer deinzen. De jurk steekt fel aftegen het decor, haar haren zijn net zo zwart. De frivoliteit die haar hoe dan ook al jaren eigen is, nuanceert ze met korte, gecontroleerde spasmes. In onze verbeelding veroorzaakt ze waterkringen in het oppervlak van de Japanse folklore. Ze zwemt er doorheen met een souplesse als van de vluchtigheid der jaren. De eenzame danseres zinkt in haar zijn en wordt een marjonet van de werkelijkheid. Vooraan hoort men hoe haar ademhaling de opmaat inzet.

 

Vous savez ronfler? Surrealistisch geschakkeerde scènes volgen elkaar op. We geloven bijna in het goudgeel, saffraanrode schilderij wanneer het zwart plots gal ophoest. Je ne comprends pas. Personne ne me comprend, vous comprenez? Voor wie geen Frans verstaat is er een danser die de vertaling aan de fantasie overlaat. Melancholie in peau de peche: zwart vormt slechts de schaduwzijde van wat bont is.

 

Verhaallijnen geschiedden. Ze gaan tegelijkertijd. De ene snel, de ander traag en de volgende holt er reeds achter aan. We zijn opgedraaid door de haast en bijna-vreugde van wat de ontknopende scène uit een film zou kunnen zijn. Nostalgische deuntjes en bi bo bu baguettes zalven de alom overheersende melancholie. Er wordt prettig gestoord met radijzen gezwaaid en genoten van de kleine pleziertjes des levens.

 

Terwijl sneeuwende sakura’s de toekomst hoop afdwingen, en de diepte dwarrelend van extra dimensie voorzien, wuiven de dansers in elke beweging terug naar hoe het naast de scène anders is. Ze moeten Pina elders  zoeken. ‘t Lukt hen wel, zolang ze blijven dansen. Zolang ze zinken in haar eigenheid.

 

 

Flo Van Deuren voor TheYoungOnes

deSingel 2012

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *