Te gast op de generale repetitie van Huis

by • 30 mei, 2014 • Tekst, VerslagComments (0)2188

Zelfs op Hemelvaartsdag borrelt deSingel met wat leven, maar menigtes blijven met rede uit: gesloten deuren maken de zoektocht naar een ingang immers moeilijk. Wanneer ik binnenkom, groet een bijna lege rode zaal me. “Ik heb geen intercom daarachter,” fluistert iemand. Alle twijfel dwarrelt weg na een gesprek op fluistertonen. Amusante grapjes vliegen door de zaal terwijl een fotograaf zijn toestel test. “We gaan beginnen,” mompelen stemmen en het licht dooft uit.

© kurt van der elstEnkele mannen liggen in nachtkledij te slapen. Klokken – echte of ingebeelde – verstoren hun nachtrust. In een sappig (Gents? Oost-Vlaams?) accent ontstaat een discussie over de oorsprong van het klokkengeluid. De zoektocht naar de bron start: de angst voor het onbekende verankert zich, maar wordt snel vervangen door een wens naar kennis. Het onbekende moet bekend zijn en al gauw komt de aap uit de mouw: de dood kondigt haar komst aan.

Het geloof vecht met het ongeloof, de wens om niet te vergaan wordt met sterkte uitgedrukt en een zacht feest barst los: de dood lokt gemengde reacties uit.

En dat is slechts één deel van het mooie Huis van LOD Muziektheater.  Ik weiger meer te vertellen uit angst te veel te ontsluieren. De mystiek, fragiliteit of sereniteit van Huis vraagt immers een open, onbevlekte geest. Er moet immers nog een beetje onwetendheid zijn.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *