Renaissancepolyfonie uit de 16e eeuw. Een onmiskenbaar hoogtepunt door Monteverdi

by • 26 oktober, 2017 • FotoComments (0)810

Mijn Monteverdi-doop.

Wat ik meenam uit het programmaboekje en de woorden van mijn vader, die de muziek van Monteverdi fel begeert, was vooral de ambiguïteit tussen de strikte wetmatigheden uit de periode en de nieuwe kleurrijke, flamboyante verteltrant van deze compositie.

De Barok, de periode die ik op mijn twaalfde tijdens de lessen muziekgeschiedenis heb leren appreciëren, stond in zijn kinderschoenen. Mijn vader vertelt me dat de ‘Vespro della Beata Vergine’ of ‘Mariavespers’ de kerkmuziek een totaal nieuwe uitstraling gaf. De kerkwanden worden voelbaar en hoorbaar en dat terwijl we in de blauwe zaal zitten. Mijn lichaam neemt veel prikkels op. Enorm veel prikkels. Sommige instrumenten en hun klankkleur zijn mij vreemd. Violen, viola da gamba, altviolen, trombones en cornetto’s.

De opvoering zit vol inhoud. Hoe kan ik dit transformeren en interpreteren?

Een grote Monteverdi-kenner praat na afloop met mijn vader. ‘Het was een zeer barokke uitvoering’. Het woord ‘lineair’ valt ook. Ik probeer het geheel te vatten, maar slaag niet. Ik voel wel dat de muziek verlicht, maar de juiste woorden vind ik er niet voor. Bij het buitenwandelen kan ik met mijn gevoel geen blijf. Het regent en er trekt een vieze wind door Antwerpen. Ik speel in de auto naar huis, tegen al mijn gewoontes in, geen muziek.

De ochtend erna heb ik een lange rit voor de boeg, ik voel me heel rustig.
En dan gebeurt het: ik hou halt aan de rand van een veld.
Betoverend. Door de ervaring van daags ervoor kon ik de prikkels van het zonnebloemenveld interpreteren. En plots kon ik de muziek plaatsen door de interactie met het zonnebloemenveld.

Bijna zeker ben ik van het feit dat Claudio Monteverdi zelf ook ten rade is gegaan bij de Natuur. .

 

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *