Poepsimpel

by • 1 september, 2016 • TekstComments (0)913

Het Theaterfestival  in deSingel

Poepsimpel

Arne Sierens en Compagnie Cecilia

 

Stel u een grafiek voor met een horizontale en een verticale as. Op de horizontale as staan de waarden ‘wanhoop’ en ‘voldoening’. En op de verticale staat helemaal onderaan ‘mislukking’ en bovenaan ‘succes’.  Er zijn bijgevolg vier soorten mensen. Zij die zich voldaan voelen en succesvol zijn zoals de aanmatigende baron, de wanhopige mislukkelingen zoals de marginale buurjongen die recht uit de Fordfabriek in Genk het podium lijkt opgesleurd, zij die geslaagd zijn in het leven maar toch ontregeld zijn zoals de zoon van de baron die in vergane jeugd is blijven hangen en tenslotte zij die zich goed voelen ondanks hun mislukking zoals de ex-vrouw van de baron, gefaald als moeder, als vrouw en als actrice. Het vijfde personage doet weinig ter zake. Een obligaat dom blondje dat helemaal leeg lijkt, het nulpunt op de grafiek.  We kennen allemaal wel mensen die perfect in dit cynische plaatje passen. De meeste personen zullen er wel ergens tussenin zitten. Arne Sierens schetst hier op prachtige wijze vijf personages die worden begeleid door een fantastische live muzikant (Jean-Yves Evrard) die mee op de scene staat en mee op de voorgrond mag treden.

Het verhaal is banaal maar blinkt uit in al zijn tekst. Alles is ontdaan van franje. Karikaturaal. De moraal is nergens te bekennen, een decor dat bestaat uit drie doeken, wat pluimpjes en wat stoelen. Een maatpak, een kort jurkje, tuinmanskleren, tennisshortje, meer heeft het niet om het lijf. Badminton krijgt er een dimensie bij voor de toeschouwers. Stoelen verhuizen wordt kunst en kunde.  De dubbelrollen van Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren versterken de trivialiteit van dit huzarenstuk. We wachten allemaal wel eens op de groene streep of op Godot (ga gerust eens op zoek naar het boek ‘Le Rayon Vert’ van Jules Verne of de film met dezelfde titel van de regisseur Éric Rohmer) Ga kijken, lach met deze tragikomische schets, kijk en leer van de scherpe randjes. Mij rest enkel nog een verontschuldiging aan Titus, die ik met mijn iets te hoge heftige lach uit zijn concentratie haalde. Ik zal nooit meer op een tweede rij gaan zitten en proberen vermijden om als enige in het publiek om iets te moeten lachen.

poepsimpel

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *