PANORAMA Philippe Decouflé (21/03/’13)

by • 25 maart, 2013 • TekstComments (0)19519

MAJORETTENPIROUETTEN

 

Met zijn voorbije voorstellingen legde Philippe Decouflé de lat hoog. De recente Octopus had die avond een rode zaal vol verwachtingen in te vullen. Zou compagnie DCA weer zijn sensuele, komische zelf zijn? Het publiek wil spieren zien. Het belooft een goede avond te worden. 18/11/2011

Een jaar en vier maanden later vergeet ik bijna dezelfde verwachting te stellen wanneer een majorettestok op een haar van een grote oranje pruik na mijn wang mist. Een bonte stoet met DCA op de kont prijkend, marcheert me voorbij richting podium terwijl ik aan de rand van de rode zaal op een zoekplaats aas. Ik besluit gewoon te gaan zitten: ik moet en zal mijn portie spieren zien. Het belooft een goede avond te worden.

 

Bonsoir mesdames et messieurs opent de oudste danser van het gezelschap. De uitleg die volgt doet denken aan een Franse gids die ons uitlegt hoe de vertalende koptelefoontjes werken alvorens een bezoek aan lokale grotten of iets dergelijks. Die illusie gaat ietwat teniet wanneer de conferencier tenslotte concludeert dat we onze GSM op trilfunctie moeten zetten en hem mogen steken waar we willen. Laat het circus beginnen.

Het lijken wel uit de doos ontsnapte wascokrijtjes, hoe de dansers in fleurig getint kostuum de sobere scène kleur doen bekennen. Enkel een koepelvormige lichtinstalatie bakent het toneel af, maar daaronder vermengen Kraftwerk-achtige klanken zich met opzwepende accordeons, wat ons al snel doet wegzinken in de velours zetels van het vervlogen variété. De revue steekt af met wat de geboorte van een proefbuisdanser in een sciencefiction film zou kunnen zijn, maar net voor het claustrofobische gebeuren ontploft, gaat de wereldtentoonstelling alweer verder met een volgende mutatie: de amfibiemens. Gestroomlijnd trippelen dansers de mozaïek onder hun lange poten tot waterlelies. Ondersteund door musette een vervreemdend plaatje.

Hybride eftelingelfjes, salondans en rimboe vullen het programma verder aan. We lachen met elke ansichtkaart die ooit in de souvenirwinkel van Coney Island te vinden moet zijn geweest en krijgen tot slot van de expositie een ballerina in een doosje mee. Achter de ballerina, tegen het geopend deksel, zit een spiegel. Achter de façade reflecteert zich onze populaire cultuur. We lachen met computerspelsimulaties alsof we ontkennen (nog niet zo) lang geleden in deze hightech games geloofd te hebben. Decouflé maakt er een epische illusie van en we trappen er met open mond en ogen in. De wascokrijtjes waren ons een streepje voor.

We weten nu dat het universum bizar is. We weten nu ook dat de oerknal bij Decouflé begon.

 

Ik overloop wat ik het voorbije anderhalf uur roerloos aanschouwd heb. Ik heb de microbe te pakken en grinnik nog wat na met wat ik me herinner. Het is niet het welverdiende applaus dat me opschrikt, maar mijn gsm die afgaat. Ik was vergeten dat ik hem tussen mijn benen stak.

 

 

Flo Van Deuren 2013

TheYounOnes

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *