Onbegrijpelijk schoon

by • 5 mei, 2013 • Tekst, VerslagComments (0)1048

Met een houten Tyrannosaurus Rex op het podium en een gigantisch zonnestelsel boven het hoofd kan een voorstelling niet mislopen. Fantastische attributen aangevuld met al even fantastische bewegingen waarbij er toch enkele performers zich meer de spotlight in weten te bewegen wurmen.

Beethoven, Dvorak, Rachmaninov, Liget, Schönberg. Op deze luide tonen dansten de performers. Kristof van Boven steelt weliswaar meer de show dan anderen al zijn Davis Freemans gelaatsuitdrukkingen onvoorstelbaar en met momenten enorm grappig. Een onevenwicht tussen de dansers lijkt quasi onvermijdelijk wanneer je performers een dergelijk allegaartje aan bewegingen aanbiedt.
Geluid gelijkend op een crashende computer aangevuld met strakke, nagenoeg mechanische bewegingen. Bombastische bewegingen op al even bombastische muziek. Af en toe een korte pauze waarin het publiek al dan niet aangesproken wordt.
Er is schijnbaar geen rechte lijn in te bespeuren. Deze lijn is krom, hoekig: ze springt van het ene naar het andere, net zoals de dansers doen. Ze dansen, lopen, kruipen en schreeuwen het uit. Is dit dan de zogenaamde ‘condition humaine’ waarover gesproken wordt? Het moet wel, want het wordt vermeld in het blaadje dat ik kreeg vooraleer ik de zaal betrad. Misschien zag ik de onderliggende metafoor niet of miste ik een overkoepelend verhaal. Misschien ben ik niet de enige die wat onwennig in zijn stoel schuifelde omdat het toch niet helemaal mijn kopje thee is. Misschien kon ik er toch wel van genieten, omdat het visueel enorm stimulerend en explosief was. Het was te genieten, ook al begreep ik het niet helemaal. Het was misschien toch wel mijn kopje thee.

Gezien: Meg Stuart / Damaged Goods  – Built to Last (04/05/2013)

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *