Liesa Van Der Aa

by • 5 december, 2014 • TekstComments (0)1306

LIESA VAN DER AA – WOTH (try-out op maandag 1/12)

Leeftijdsgenoot Liesa Van Der Aa ging gisterenavond in première in De Singel met haar voorstelling WOTH (Weighing of the heart), een drieluik gekaderd binnen een Egyptische dodenceremonie, vertaald naar haar eigen wereld en beleving. Omvangrijk, ambitieus en groots, zijn woorden die iedereen inclusief zijzelf in de mond neemt. Klassiek geschoolde muzikanten, zoals ik,  gaan vaak naar zulke multimediale voorstellingen met al op voorhand gemaakte bedenkingen. Ik had van haar al veel gehoord maar nog niets gezien of ‘echt’ gehoord. Daarbij kwam nog dat mijn gezelschap van die avond zijn kat stuurde en ik dus alleen tussen mr. X en Mv. Y zat te kijken naar haar try-out.  Overigens lag het heengaan van jeugdheld en alom geliefde Vos nog vers na te rillen en trillen op mijn hart.

Ook mijn hart werd gewogen! Liesa Van Der Aa verstaat het metier, staat haar mannetje tussen al dat grootse geweld en heerste als een echte Cleopatra over publiek en regie. Onzekerheden werden overklast met haar aanwezigheid op het podium, goede muziek en getalenteerde muzikanten. Het is te verwachten dat de al weinig aanwezige euvels die er nog in de try-out te bemerken waren, de avond zelf al zouden opgelost worden.

Als ik muggenzift, kan ik hier een alinea wijden aan bepaalde kleine dingen, die ik naar mijn smaak anders zou doen of invullen, maar dat is van een mug een olifant maken en wie ben ik? Alvast niet Thoth (Johan Leysen), de baviaan, die wel mag oordelen. Mijn hart vond in de voorstelling een even zwaar tegengewicht en kwam daardoor in evenwicht. De magistrale koormuziek (die helaas omwille van logistieke en financiële middelen werd beperkt) sneed doorheen de zaal en was bovenaards en verheven. Van Der Aa’s ondertussen geoliede gebruik van elektronica en effecten in het eerste deel waren niet helemaal mijn dada en het mocht daar wel wat minder zijn qua decibel (wie gaat er ook op de eerste rij zitten). Het tweede en derde luik brachten rust na de chaos van het eerste deel. Het originele instrumentarium en de straffe artiesten slaagden er wonderwel in om bepaalde sferen op te roepen, ga het gerust zelf ontdekken.

Liesa Van Der Aa vat de nood van onze generatie perfect in haar voorstelling. Het nummer met de steeds terugkerende tekst ‘I NEED TO …’ en ‘I’M WEAK’ troffen mijn hart in het hart. Want hoe zwak was het van mezelf om met vooroordelen af te zakken naar zo een intense alleen maar goed bedoelde en creatieve voorstelling? Of waarom moest ik (need to) mijn klassieke muzikale scholing mee in de weegschaal werpen? Schoorvoetend geef ik toe dat ik het recht niet had, dat mijn hart zwaarder weegt dan het hare. Ik buig voor u, Cleopatra.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *