Grunberg (28/2/2013)

by • 1 maart, 2013 • Geen categorie, TekstComments (0)1876

Zoals dat meestal gaat bij helden: ze zijn altijd iets kleiner dan je had verwacht. Zo ging dat ook bij Grunberg. Toen ik gisteravond op de eerste rij getuige was van zijn gesprek met Hertmans over zijn nieuwe boek Buster Keaton lacht nooit, een essaybundel over film, vond ik hem aan de kleine kant, maar uiterst charmant.

Grunberg praat zoals hij schrijft: geestig en filosofisch. Bedachtzaam en geamuseerd heeft hij het over Tarantino, ironie en Hollywood. Oneliners verzint hij terplekke. Zo beweert hij dat’ te veel willen weten’ destructief is, en dat zelfkennis getuigt van hoogmoed.
Maar bovenal daagt Grunberg ons uit naar het kijken van film. Film heeft volgens Grunberg iets heiligs, iets religieus. Daarom is het van uiterst belang dat de magie van een film niet wordt doorbroken. Grunberg kiest ervoor om film niet vanuit de technische en stilistische aspecten te analyseren maar laat zich onder meer verleiden door de psychologie van een personage. De kracht van een goed personage is dat we ons kunnen identificeren, zonder te moraliseren, en dat biedt troost. Grunberg legt uit hoe hij een film absorbeert, zodat we, net als bij het lezen van een roman, de wereld beter kunnen begrijpen.  

Na het gesprek verlang ik naar zijn boek: ik wil me uren wentelen in zijn favoriete films en zijn filosofische kijk hierop. In de hoop dat Grunberg zich aan zijn belofte houdt: dat ik de wereld hierdoor (een beetje) beter zal begrijpen.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *