follow the sound

by • 14 november, 2012 • Geen categorie, TekstComments (0)921

Follow The Sound.

De meeste mensen sloegen af naar de blauwe zaal waar de orkestacademie en Filharmonie een ongetwijfeld prachtige voorstelling van Bartoks enige opera, Blauwbaards Burcht zouden verzorgen. Ik begaf me echter samen met enkele andere muzikale ontdekkingsreizigers naar de muziekstudie en theaterstudio waar een jazzdriedaagse in het teken van avontuur en vernieuwing van start ging.

Follow The Sound and we’ll all be in the same room zei Onette Coleman ooit. Ik ben een experiment niet schuw dus met open oren (en ogen) liet ik me dopen in de marge van de Singel, samen met een 50-tal andere geïnteresseerde volgelingen.

Robin Verheyen ging ons als eerste voor en nam ons met zijn vier verbazingwekkende improvisaties op sopraansax telkens mee naar een wonderland zoals Alice er nog nooit één heeft gezien. Toen hij de klanken in de piano blies met zijn sax werd de muisstille zaal onwerelds stil. We doken in de piano en waren getuigen van een heerlijk echospel. Met een vrolijk noot sloot hij af. Dit is een groot talent waar we als Belgen trots op mogen zijn. Hopelijk blijft hij vaak afzakken naar ons land want hij woont in New-York.

Stilte en pauze. Even bekomen, iets te kort na zo een avontuur.

Sanne Van Hek bracht ons een veelheid van niets. Het enige dat me bijbleef was de hoofdpijn achteraf. Citaten gesprokkeld bij het publiek omschrijven duidelijk wat ik heb ervaren. Een ietwat intelligent uitziende man die het in de helft van het concert had opgegeven en zijn duvel al halfleeg had gedronken toen de rest van het publiek verlost werd, zei vlakaf “We worden te tolerant”, “amai, men oren” zei een vrouw die haar leeftijd misschien ook niet mee had. “Die elektronica is niets voor mij” of “rather pointless” waren andere mooie voltreffers. Ik begrijp het concept van Free Music en volledig vrije improvisaties. Ik hoorde in deze ‘muziek’ echter alleen chaos, een bende jengelende kinderen, een druk kruispunt, … Veel niets, geen lijn, geen passie, geen verdriet of geluk, gewoon geluid in een ruimte. Een beetje zoals een emmer water die over je gegooid wordt terwijl je slaapt. Daarbij kwam dan nog eens dat de muzikanten stuk voor stuk overtuiging misten en met de passie van een zak aardappelen muziek maakten. Die combinatie zorgde voor een eerder frustrerende ervaring. Robin Verheyen had misschien ‘the sound’ niet mogen wegblazen in de piano. Sanne Van Hek en compagnie vonden het niet terug.

Gelukkig kon Agusti Fernandez ‘the sound’ wel weer (bijna letterlijk) terugvinden in de piano. Hij pakte het solo iets anders aan dan Robin en bracht één lange improvisatie. Hij droeg het concert op aan een overleden vriend en zoiets geeft het publiek meteen een extra connotatie. Ook hij nam ons mee naar een nieuwe klankenwereld en vertelde een mooi verhaal. Waar we Robin bijna blindelings volgden liet hij ons eerder toekijken als naar een voorbijglijdend landschap in de trein. Ingetogen als een pater liet hij de muziektempel terug tot rust komen. Iedere toeschouwer kon wegzinken in zijn eigen gebed.

Middernacht en voor mij op dat moment een beetje overprikkeld. Vier concerten van dit kaliber die elkaar aan dit tempo opvolgen is wat te veel van het goede.

Ik zou het festival de volgende dag voor mezelf afsluiten met de voorstellingen van Jens Maurits Orchestra ‘the dubtapes’ en het soloconcert van Joe Mcphee op tenorsax. Het concert van Jens Maurits Orchestra werd een heerlijk vermakelijke voorstelling. Het concept leek simpel. Een combinatie van beeld en muziek. Zes interviews met kunstenaars die iets te vertellen hebben over hun kunst, dromen en voldoening. De muziek speelt mee, letterlijk met de tekstkleur, het tekstritme en de emotie van de sprekers, en figuurlijk door bepaalde dingen te benadrukken, te onderstrepen, weg te lachen. Gelukkig werd de muziek nooit een commentaar of kritiek op wat de sprekers zeiden waardoor iedereen naar huis ging met een eigen boodschap. Ik ondervond aan den lijve dat mijn kompaan er een heel ander idee op nahield en zich heel anders identificeerde met de kunstenaars als mij. Wat kan je bij een voorstelling meer wensen dan dat iedereen zich op zijn niveau aangesproken voelt?

Joe McPhee had de moeilijke opdracht om ons na Robin Verheyen nog eens te boeien met de saxofoon. Maar laat ons wel wezen, met een naam als McPhee kan je niet anders dan de sax goed te bespelen. Zijn leeftijd, zijn afro-amerikaanse roots en zijn poëzie vormden de perfecte mix voor opnieuw een heel andere muzikale reis. Er zat soul in deze muziek, en een diepte die we tot hiertoe nog niet hadden mogen ervaren.

Iedereen die muzikaal eens op avontuur of op ontdekkingsreis wil, kan hier de komende jaren tijdens ‘follow the sound’ zijn gading vinden.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *