DUNAS Sidi Larbi Cherkaoui & María Pagés (2 maart 2012)

by • 12 juni, 2012 • Geen categorieComments (0)1539

Sidi Larbi Cherkaoui is een onuitputtelijke bron. Nog geen half jaar geleden genoten we tijdens Tezuka met volle teugen van zijn ode aan de gelijknamige striptekenaar. Boeddhistische monikken, Christenen, Moslims, Japanners,… ze maken het oeuvre van deze Vlaams-Marokkaanse choreograaf tot eentje om U tegen te zeggen. Dunas belooft ons naar zuiderse duinen te leiden. Vanavond haalde Cherkaoui zijn mosterd bij de Spaanse flamencodanseres María Pagés.

Twee culturen. Twee stijlen. Twee referentiekaders. Cherkaoui en Pagés. Twee geboren dansers. Ze banen zich een weg door modder, moederkoek en jaren cultuurverschil. De gigantische doeken waarin de twee zich naar elkaar toe dansen lijken ongeziene materie: sterk, elastisch en transparant, bereid om hen te volgen zoals de roots van een mens dat horen te doen.

Naargelang hun schaduwen vloeien er vier, vijf, zes of zeven dansers over het podium. Pagés is een prijsbeest: prestigieuze houding en soepele polsen. Cherkaoui mag met zijn rol dan de National Dance Critics Award gewonnen hebben, hij stelt zich nederig op om zijn vrouwelijke wederhelft het podium de grond in te laten dansen. Haar temperament dwingt ieders respect af. In ruil daarvoor maken we deel uit van Pagés intiemste worsteling. Haar lijf weet zich met gereserveerde souplesse uit onze bevooroordeelde wereld weg te dansen. Cherkaoui schaduwt haar te hulp.

De muziek is prachtig. Zuiderse stemmen van bescheiden opgestelde zangers bezorgen ons Arabische klanken van formaat. We ronken mee met Pagés’ castagnetten. Met behulp van projecties wordt langzamerhand een beeld geschetst van wat er aan de grondslag van deze op zand gefundeerde wereld ligt. Theorieën worden uitgetekend en als vluchtige ideeën weer weggeveegd. Wereldvisies zijn vanaf het prille begin tot op de dag van vandaag niet alleen een grondslag, maar ook een broeihaard voor conflict geweest. Maar voor vanavond was er nog nooit iemand trots in deze zandstorm te mogen zitten. ‘Vraag ons mee op dat podium, Sidi, dan dansen we samen tot de wereld weer beter wordt.’

De storm gaat liggen en de zaal staat recht: staande ovatie. Sidi Larbi Cherkaoui leerde de danswereld eclectisch denken.

Flo Van Deuren 2012

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *