Delpeuts waterige familieschets

by • 19 maart, 2013 • Tekst, VerslagComments (0)1336

Een speelvloer met een omgevallen boom, enkele stoelen en wat acteurs. Dit is de arena waarbinnen Thibaud Delpeut schitterend Millers Al Mijn Zonen opvoert. Het is een complex familiedrama, waarin liefde en leugens, ontdekkingen en onwetendheid centraal staan.

Een korte schets: Joe Keller en zijn zakenpartner verkopen defecte vliegtuigonderdelen aan het leger. Eén van zijn zonen, Larry, zou hierdoor gestorven zijn, net zoals 21 andere piloten. Zijn vrouw, Kate, gelooft nog in Larrys terugkeer. Chris, de andere zoon, wil met Ann, Larrys vriendin en dochter van Joes zakenpartner, trouwen: men moet immers verder na de dood.

De familierelaties zijn niet rooskleurig. Er borrelt woede, frustratie en ongeloof. Er wordt met vuur en passie gespeeld, in het verhaal en op toneel. Roeland Fernhout (Chris) speelt met overgave, wanneer de storm – letterlijk en figuurlijk – boven hem en zijn vader losbarst: een moddergevecht nabij het gedenkteken voor zijn broer. Larrys symbolische graf wordt Joes figuurlijke begraafplaats: voor Chris bestaat zijn vader niet meer. De pot kookt niet over, hij knalt uit elkaar. Een apotheose om U tegen te zeggen.

Spijtig genoeg ook een vals einde om U tegen te zeggen. Wat volgt is de afronding van het verhaal. De waarheid komt aan het licht: Ann, Joe en Kate wisten het maar zwegen. Een vader die piloten de dood in joeg om zijn zoon een goede toekomst te geven. Leer daar maar mee leven als familie en als zoon.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *