De schoonheid zit hem in de fout

by • 29 januari, 2013 • Tekst, VerslagComments (0)1051

Een rij kleurrijke dansers die vechten om de microfoon. Een trio dat sensueel danst met enkele plumeaus. Penelope Cruz als onverwoestbaar icoon waarop imaginaire geweerschoten worden afgevuurd. Van Russische volksdans tot verwijzingen naar Titanic, Pocahontas en George Bush.
Yes. We Can’t voelt met momenten enorm willekeurig, overdadig en vreemd aan. Een bende spitsmuizen op speed. Een hoop mieren in een wespennest. Forsythe brengt absurde chaos ten tonele.

Stiltes in de zijn er nauwelijks in de storm dansant die Yes. We Can’t heet. Wanneer een rustpauze valt wordt er vaak aandacht gevraagd voor het onderwerp. Een danser spreekt en “What is the topic?” weergalmd meermaals door de uitverkochte zaal. Niemand antwoord, want er is er geen, of zo lijkt het toch.
Al snel komt er een antwoord. Het onderwerp is de (opzettelijke?) fout.  Zoek het mooie in het verkeerd uitgevoerde en de kleine vergissingen, waarvoor een danser zich komt verontschuldigen in een lange monoloog. Zo is er bv. die machtige man in rode maillot, die een rode slang niet bedwongen krijgt. Hij beweegt op formidabele wijze, wanneer hij worstelt met dat lange rode lint.
Je kan, volgens mij, niet langer spreken van een fout, wanneer die correct uitgevoerd wordt én iets moois oplevert.  Niet enkel perfectie is schoonheid en fouten kunnen mooi zijn. Dat wordt nu eenmaal door Forsythe bewezen.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *