D’Avant

by • 4 april, 2014 • TekstComments (0)2162

Voorstelling: D’Avant
productie:  Sasha Waltz & Guests , Schaubühne am Lehniner Platz (Berlijn)
Van en met: Sidi Larbi Cherkaoui Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola, Luc Dunberry  en Damien Jalet

Hoe voelt het om een voetbal  te zijn die kortstondig door de lucht scheert en neerknalt, een voetbal die is overgeleverd aan een bende schelmen die hem doen rollen en tollen? De verwarrend uiteenlopende voortelling D’Avant bracht mij het antwoord.

Er worden erg serieuze thema’s aangehaald in deze voorstelling. De verwijzingen naar religie en politiek stapelen zich op. Er verschijnt een vlag, een keppeltje en een vredesteken. Ook Europa passeert de revue. Dat lijkt toepasselijk in 2014, het jaar dat nauwelijks 3 maanden oud is maar toch al memorabel dankzij de Oekraïne-crisis. Genoeg stof tot nadenken. Achteraf besefte ik echter dat D’Avant een herneming is uit 2002, dat was het jaar waarin Europa enthousiast de eerste euro’s over de toog liet rollen. Ik vraag me af in hoeverre deze voorstelling is herwerkt, in 12 jaar verandert er behoorlijk wat. Er zijn natuurlijk ook veel zaken die niet veranderen, relaties bijvoorbeeld. Relaties tussen individuen maar ook  relaties tussen de mens en haar omgeving. Wegzakkend  in de rode zeteltjes geniet ik van de middeleeuwse polyfone zang en de prachtige beelden. Mijn hoofd begint te malen over vertrouwen, verantwoordelijkheid, kwetsbaarheid,…

 

Tot opeens: BAM. Er wordt bruusk een einde gemaakt aan mijn op hol geslagen gedachtegang. De vier dansers beginnen te dollen. Ze voetballen met iemands hoofd, kruipen in elkaars deftige pakken en gooien rookbommetjes. Enkele toeschouwers in de zaal schateren het uit en iedereen gniffelt. De ernst van weleer wordt razendsnel onderuitgehaald en geridiculiseerd.

 

Ik ben aanvankelijk wat beteuterd, ik weet niet meer hoe ik me moet verhouden tot de ingetogen scènes die ik net zag en de gedachten die ik daarbij produceerde. De humoristische scènes blijken echter net zo bruusk plaats te ruimen voor ernst. Dat helpt. Ik durf weer na te denken én ik kan voluit lachen. Ik lach met de dansers hun schelmenstreken, hun politieke humor en hun karikaturale voorstellingen van de mens. Ook lach ik met mezelf en mijn ernstige gedachten.

 

Zo tolde ik met D’Avant  van het ene grote thema naar het andere en kreeg ik  steeds meer plezier in mijn rol als voetbal.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *