BAM Kunst is geen kast – De Warme Winkel

by • 9 november, 2015 • TekstComments (0)1823

 

De jonge honden van De Warme Winkel zijn een idiosyncratisch oeuvre aan het opbouwen waarbij ze voor elke voorstelling vertrekken vanuit een persoon die hen inspireert, waarna ze op zoek gaan naar het thematische snijpunt van zijn dan wel haar leven en werk. Voor BAM Kunst is geen kast is het vertrekpunt de Russische schrijver Daniil Charms en in het bijzonder de absurdistische revueavonden die hij met de literaire beweging Oberiu organiseerde aan het begin van vorige eeuw toen het bewind van Stalin steeds groteskere vormen begon aan te nemen.

Wie Stalin niet kent, kan Poetin niet begrijpen. Daarom gebruikt De Warme Winkel vandaag, net zoals Oberiu destijds, het absurdisme, een op het eerste zicht willekeurig vormspel, om een aantal ogenschijnlijk banale (normale?) ‘sign of the times’ uit hun voegsels te lichten en het inherente absurdisme van wat men de realiteit pleegt te noemen naar voren te laten treden.

De crux van de voorstelling bestaat uit een aantal interviews waarbij repetitie, vertraging en het veelvuldig gebruik van non sequiturs ervoor zorgen dat er een bepaald soort discrepantie aangeraakt wordt die altijd al aanwezig was maar nu duidelijker voelbaar wordt gemaakt. De personages die opgevoerd worden, zijn ons bekend uit talrijke televisieshows en internetfenomenen en kunnen beschouwd worden als hedendaagse archetypes. Een leegte, nauw verwant aan het unheimliche, schijnt kenmerkend voor onze tijd wanneer een fashionblogster haar favoriete festivaloutfit beschrijft of wanneer een militair maar al te graag en gemakkelijk toegeeft dat er fouten gemaakt zijn in Srebrenica als ware het de nabeschouwing van een voetbalwedstrijd. Tussendoor worden we uiteraard getrakteerd op enkele muzieknummers, een ‘levensgevaarlijke’ dansact met kettingzaag en het optreden van de droevigste clown ter wereld. Tegemoetkomend aan de aandachtspanne van de gemiddelde consument zal entertainment hyperkinetisch zijn of niet zijn.

Deze logica van het absurde wordt dusdanig doorgetrokken dat het publiek zich op den duur merkbaar begint te vervelen bij zoveel ondraaglijke lichtheid. (Het was Kundera die de holle lach van televisie terugbracht naar het vreugdeloze lachen in Dostojevski’s Idioot.)

De herhaling die veelal de essentie van theater uitmaakt, is onhoudbaar wanneer ze opgelegd wordt aan een medium dat uitblinkt in zoveel nietszeggende banaliteit. De lach van het publiek wordt steeds wranger tot eindelijk gebeurt waarop iedereen gehoopt had; de avond ontspoort in chaos. Een halfnaakte vrouw smeekt haar publiek om hulp.

Wij zien u graag morgenavond terug op hetzelfde kanaal.

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *