4D – Sidi Larbi Cherkaoui & Eastman 05/11/13

by • 6 november, 2013 • Tekst, VerslagComments (1)2696

4D

 

Dat Sidi Larbi Cherkaoui een vierde dimensie uitvond, wisten we al langer. Het is niet waarom we een kaartje reserveerden voor 4D. Wel omdat de winter voor de deur staat en we ons alvast willen verwarmen aan de gedachte van het duet. Om intimiteit te hamsteren alvorens onze winterslaap. Er bestaat geen betere jas dan lepeltje-lepeltje.

4D toont ons een greep uit het oeuvre van Cherkaoui en diens gezelschap Eastman. In Matter verschijnt danseres Daisy Phillips als een Durga die armen tekort komt. Handen te weinig voor het paaien van Kazutomi Kozuki, die dienst doet als bron van technologie. Zodra hij uit zijn gevederde apenpak ontpopt, papegaait hij de verlangens van zijn meesteres na. Zijn torso is haar stoel, zijn vinger haar lippenstift en zijn voet haar telefoon. Ze belt, maar vind geen oplossing voor de ziekte van de beschaving. Het subject ging ten onder aan de vooruitgang en het object is de nieuwe godheid. De dansers bewegen met een securiteit die doet denken aan een onderhuidse gewoonte. Niet op scène, maar wel in het echte leven schuilt daarachter de verveling, het warenfetisjisme dat ons wandelen neemt doorheen de passages. Met behulp van projecties neemt ook Cherkaoui ons hier naar toe, met het verschil dat hij niet verveelt.

Pure is de gedachte die erop volgt. Of we verlangensvrij kunnen zijn en of we al dan niet verdwijnen. Een fragiel duet dat herkenbaar uit het twee jaar oude Tezuka komt: danseres Guro Nagelhus Schia poogt zichzelf weg te schilderen met zwarte inkt terwijl een partner de lucht voor haar vervaagt.

Dan volgt Valtari, een filmproject van de Zweedse regisseur Christian Larson in opdracht van Sigur Rós. Voor wie eerder betoverd geraakte door de film, is het toch weer even slikken. Dansers James O’Hara en Nicola Leahey komen contradictorisch genoeg nog veel intiemer over op groot scherm.

Veel tijd om te bekomen is er echter niet: Sin, een samenwerking met landgenoot en choreograaf Damien Jalet, is een verdieping van een duet uit de voorstelling BABEL (Words) en handelt over lief en leed. Over de dood die twee mensen tot op het vel met elkaar verbindt. Over vrijen met de vijand. Lijf om lief.

Gedurende de voorstelling stapelt de lichamelijkheid zich op om los te barsten in James O’Hara. De danser die ons kippenvel gaf bij Valtari, belichaamt Faun, het laatste duet, samen met Daisy Philllips. Geruggensteund door de orkestbak dansen ze zich van kiem tot symbiose. Hun lijf achterna, als Echo van hun seksuele energie. Ze zijn waterjuffers op elkanders oppervlak en zweten dauw. Ze weven een web waar rijm op rust.

Het enige duet dat we vanavond zien, is dat tussen Larbi en zijn vaste partner live muziek. Zijn dansers, die zijn altijd één.

 

Flo Van Deuren 2013 voor TheYoungOnes

Pin It

One Response to 4D – Sidi Larbi Cherkaoui & Eastman 05/11/13

  1. jan sanen schreef:

    goed bezig Flo! Mooie tekst, mooi gevat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *