Pina Bausch 1980 “I have never seen one”

by • 17 juni, 2019 • Geen categorieComments (0)449

Onze beeldcultuur impliceert een vorm van relatief uniforme leesbaarheid. Beelden zouden in een ideale wereld dus voor iedereen leesbaar zijn, aangezien ze naar menselijke activiteit wijzen. We gebruiken ze als symbolen om deze activiteiten betekenis te geven. Cultuur is dat wat de mens schept. Maar in die cultuur ligt er zoveel buiten het begrip. Godzijdank hebben we het vermogen ons dingen voor te stellen die er als zodanig niet zijn. Godzijdank kan het theater fantasie opwekken. Godzijdank laat Pina Bausch in 1980 op de bühne een oefening geschieden: ze laat haar acteurs beeldend dinosaurussen fantaseren. Zich een dinosaurus kunnen voorstellen, het denken in beelden, is een vermogen dat we allemaal bezitten. Denken als een vermogen van de ziel, van het “ik” als wezen. Al in de 17de eeuw werd deze theorie door René Descartes vastgesteld namelijk dat de ziel degene is die denkt. De beelden die iemand zich voorstelt bestaan uit zelf gecreëerde mentale energie. En deze energie werd enorm voelbaar toen zestien dansers en acteurs antwoord gaven op de vraag: How did a dinosaur look like?

 

People know what dinosaur skeletons looked like from the many fossils of them which survive.

 

Dinosaurs were, we probably all agree, rather magnificent animals.

 

Dinosaurs were green because they ate leaves

 

Dinosaurs had a very big tail

 

I have never seen one

 

Hier wordt het orgineel bevraagd. Op zijn manier ludiek in deze opstelling, maar uiterst relevant. De eenvoud waarin deze vraag serieus wordt beantwoord door de acteurs duidt naar mijn mening op pure originaliteit.

Voorafgaand aan elk bezoek aan één van Pina’s creaties, ongeacht of ik het al eerder heb gezien of niet, neem ik een ​​groot genoegen in de afwachting van wat er gaat gebeuren en wat de voorstelling met me zal doen. En opnieuw slaagt ze erin mij een liederlijke levenswandel te gunnen bij het buitenwandelen van deze voorstelling. Buiken beginnen te kriebelen wanneer danseres en actrices van Wuppertal grassprietjes zoenen. Kelen zwellen op wanneer afscheid dichtbij komt. Vaarwel zeggen vraagt moed, de juiste timing, houding en afstand. Hier en daar wordt een lach onderdrukt wanneer een personage haar angst voor het geluid van kikkers en mensen die bergen beklimmen accentueert. Taal wordt dans wanneer deze passage tot ons doordringt:
“For more than thirty years I have been remarkably careful never to be alone in the dark ever. Because of that I always carry candles with me. As a child I was lying in my cot, with all those bars, I got out and opened the kitchen door just a little bit, so that light could come in. And who came in? My nanny, and did she slap me? And she closed the door. And I got out again, opened the door, she entered and did she slap me? And so went that on and on you know. I got out, opened the door, she entered and did she slap me? So I never want to sleep without my candles again ever. Because of the electric, you never know. Me never. I never. Never never.”

De nieuwsgierigheid is groot om fragmenten uit oude opnames te bekijken en vergelijken wordt beloond met meer waardering. Ook toen werden er samen sigaretten opgerookt, theekransjes gehouden en snoepjes uitgedeeld. De scène met nationale stereotypes is de moeite om te herbekijken. Een deel hiervan weerklinkt:

Spaghetti- caruso- espresso

Flamenco- toreros –Picasso

Queen- police – tea

 

Ik citeer graag Wim Wenders die in zijn werk “The pixels of Paul Cézanne: and reflections on other artists” een speech aan Pina richt. “In addition to ervery new piece that Pina puts together with miraculous consistency every year, she also keeps the majority of the older productions alive! Her entire oeuvre is always available, present, enduring, as it were. In my profession we can show a print or a DVD, writers can publish books, musicians can let us listen to their albums or CDs… Pina can only show her originals, her presentations, for real. It is almost inconceivable that Pina and her Tanztheater Wuppertal have appeared in over one hunderd cities, in twenty-eight countries all around the globe (on an annual basis in cities such as Paris // *Antwerpen heeft eveneens de eer gehad) re-rehearsing and carrying along almost her entire repertoire, time and time over the last thirty years. A tremendous feat of strength and energy and imagination , of trailblazing poineering work in an art form so new and so old.”

Written in 2008 for a speech given at the presentation of the Goethe Prize to Pina Bausch in Frankfurt. 

 

Pina kan een waarneembare wereld zonder absolute grond laten verzoenen met fantasie. En met fantasie heb je het recht in handen te kunnen tijdreizen.Terugblikkend op de reeks prachtige scenes merk je dat Pina nooit zou oordelen vanuit categorieën of paradigmata, die zouden al binnen enkele jaren verouderd geweest zijn.

 

 

 

 

Pin It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *